Για τον Αλέξη…

Πριν από δέκα χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2008, ένας 15χρονος μαθητής έπεσε νεκρός στα Εξάρχεια. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την ημέρα, τη στιγμή που ακούσαμε την είδηση αλλά και όλες τις ημέρες που ακολούθησαν. Ο 15χρονος μαθητής απέκτησε όνομα, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Το ίδιο και ο δολοφόνος του, Επαμεινώνδας Κορκονέας, ειδικός φρουρός της Ελληνικής Αστυνομίας.

Γράφει η Ιωάννα Μιχαήλ 

Η αιτία της δολοφονίας, δέκα χρόνια αργότερα, παραμένει ασαφής. Από τη μια ένα παιδί που έκανε βόλτα με τους φίλους του στα Εξάρχεια και από την άλλη ένας ειδικός φρουρός που η εξουσία όπλισε το χέρι του. Μια δολοφονία χωρίς λόγο και αφορμή. Εκείνες τις ημέρες ακούστηκαν πολλά όπως το «τι δουλειά είχε ο μικρός στα Εξάρχεια».

Λες και κάποιος ορίζει σε ποιες περιοχές μπορούμε να κινούμαστε και σε ποιες όχι, σε ποιες μπορούμε να βρισκόμαστε ως ενήλικοι και τέλος σε ποιες βρισκόμενοι διαπράττουμε αδίκημα. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει τα μέσα ενημέρωσης να ποινικοποιούν μέρη (όπως στην περίπτωση του Αλέξη), διαπροσωπικές σχέσεις (όπως στην περίπτωση της Ηριάννας), σεξουαλικές προτιμήσεις (όπως στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου).

Έχουμε δει πολλές φορές τα μέσα να προσπαθούν να καλύψουν την κρατική βία αλλά και τη βιαιότητα της ίδιας της κοινωνίας σε πολλές υποθέσεις μέχρι σήμερα και να ψάχνουν ελαφρυντικά για τον εκάστοτε ένοχο.

Ο Αλέξης, όταν δολοφονήθηκε ήταν μαθητής, το ίδιο και εγώ. Δεν τον γνώριζα όμως αυτό που σκέφτηκα είναι ότι ο Αλέξης θα μπορούσε να είναι ο αδερφός, ο φίλος ή ο συμμαθητής μου. Θυμάμαι την επόμενη μέρα στο σχολείο έναν καθηγητή να μας εξηγεί πως ο Αλέξης ήταν απλώς μια «παράπλευρη απώλεια» και να μας παροτρύνει να συνεχίσουμε το μάθημα παίρνοντας σαν απάντηση την οργή όλων μας.

Την ίδια οργή εξέφραζαν όλοι όσοι βγήκαν στους δρόμους από την πρώτη κιόλας στιγμή. Άνθρωποι κάθε πολιτικού χώρου και κάθε ηλικίας έκαναν το ελάχιστο που τους αναλογούσε σε έναν τέτοιο άδικο χαμό. Είδα μια γενιά, τη γενιά του Αλέξη να αντιδρά, να αγωνίζεται και να ζητά δικαιοσύνη.

Ο Αλέξης έγινε, χωρίς να ξέρουμε αν θα το ήθελε ποτέ, σύμβολο αγώνα, μαζί με όλους εκείνους που έφυγαν άδικα επειδή ζούμε σε μια κοινωνία που κυριαρχεί το μίσος. Δέκα χρόνια αργότερα αυτή η μέρα είναι του Αλέξη και θα είναι για πάντα του Αλέξη.

Ξέρω ότι καμία πορεία και καμία διαδήλωση δεν μπορεί να φέρει πίσω έναν νεκρό όσο άδικα και αν έφυγε, όσο και αν φωνάζουμε για δικαιοσύνη θέλω όμως να απαντήσω κάτι σε όλους αυτούς που κάθε 6η Δεκεμβρίου δυσανασχετούν με τα όσα συμβαίνουν στην Αθήνα, με τους δρόμους που κλείνουν και δεν μπορούν να φτάσουν στις δουλειές τους και τις δήθεν περιουσίες που καταστρέφονται και προτείνουν ειρηνικές και φιλήσυχες συγκεντρώσεις.

Θέλω να τους απαντήσω με ένα σύνθημα που είδα γραμμένο στην Τουρκία όταν τον Μάρτιο του 2014 δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο ο Berkin Elvan: «Να κάνετε ησυχία όταν τα παιδιά κοιμούνται, όχι όταν τα σκοτώνουν».

Leave a Reply

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

If you agree to these terms, please click here.