Να κοιτάς ψηλά!

Κυριολεκτικά. Μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω ότι περπατούσα για χρόνια στην Θεσσαλονίκη σαν τουρίστρια. Ξέρεις, όταν αντικρίζεις ένα μέρος για πρώτη φορά και θες να ρουφήξεις με το βλέμμα σου ό,τι υπάρχει τριγύρω.

Γράφει η Αναστασία Χοτομανίδου*

Να γίνει γρήγορα η επισκόπηση του νέου τόπου και εσύ να γίνεις γρήγορα κομμάτι του. Να ανακαλύψεις τις γωνιές και τα χρώματα,τα κτίρια, τους ανθρώπους και τα νέα συνολάκια που κυκλοφορούν. Κι έτσι πολλές φορές, λόγω αυτής της επιθυμίας κοιτάς λίγο πιο ψηλά.

Όλα αυτά βέβαια πηγαία παρόρμηση που οφείλεται στον ενθουσιασμό της εξερεύνησης του νέου τόπου. Γιατί, αν σε ρωτήσω για την καθημερινή σου διαδρομή, προς την δουλειά, προς το σχολείο , προς το μανάβικο προς την ίδια καθημερινή διαδρομή , θαρρώ δύσκολα θα θυμάσαι την καινούργια μοναδική γλάστρα στο σπίτι στην γωνία με τα καφέ παντζούρια.

Για να μην αναφέρω μια πορτοκαλιά ολάκερη στο στενό, απ΄ οπού τον τελευταίο καιρό περνώ κάθε πρωί και δεν την είχα προσέξει. Χρειάστηκε απλά να σηκώσω τα μάτια μου από το δρόμο και να κοιτάξω λιγάκι δεξιά. Λες κι ο δρόμος ήταν γεμάτος παγίδες και κινδύνευα από λεπτό σε λεπτό. Με ταρακούνησε λιγάκι το γεγονός, γιατί το ΄χω συνήθεια να χαζεύω δεξιά κι αριστερά και να τις ανακαλύπτω τις λεπτομέρειες. Ασήμαντες ενδεχομένως πολλές φορές, όμως κάτι σου δίνουν. Και αν είσαι κι λιγάκι ρομαντικός μπορεί να σου φτιάξουν και τη διάθεση.

Ο καλύτερος τρόπος βέβαια για να προσέξεις ανενόχλητος τις λεπτομέρειες είναι το λεωφορείο. Γιατί εκεί δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τις παγίδες που κρύβει ο δρόμος,θα φροντίσει κάποιος άλλος για εσένα. Φυσικά μιλάμε για την περίπτωση, στη οποία δεν είσαι σαν παστωμένη σαρδέλα μέσα στο λεωφορείο. Ένα μαγικό πράγμα λοιπόν. Θα περάσουν εκατομμύρια λεπτομέρειες από μπροστά σου, αρκεί να βρεις το κουράγιο να σηκώσεις τα μάτια σου λίγο πιο ψηλά και να τα οδηγήσεις λιγάκι δεξιά ή αριστερά. Και κράτα ο,τι σου αρέσει. Το νου σου μοναχά μην παρασυρθείς και χάσεις τη στάση.

Όλα τα μέρη κρύβουν κάτι. Οπουδήποτε θα έχεις την ευκαιρία να ανακαλύψεις κάτι ενδιαφέρον, ακόμη και σε αυτή την ίδια διαδρομή για την δουλειά. Αναπόφευκτα. Γιατί βλέπεις ο χρόνος και οι εποχές όλο και αλλάζουν τις λεπτομέρειες. Πότε πιο φωτεινές, πότε πιο φθαρμένες.

Αρκεί εσύ να κοιτάς ψηλά.

Μπορεί να ανακαλύψεις τη γιαγιά σου να απλώνει τραχανά.

*Η Αναστασία Χοτονομανίδου είναι καθηγήτρια γερμανικής φιλολογίας

Leave a Reply

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

If you agree to these terms, please click here.