Οι άνθρωποι

Αναρωτιέμαι ακόμη γιατί μου πήρε τόσο πολύ καιρό να γράψω για τους ανθρώπους.

Μάλλον χρειαζόμουν την τρίτη χώρα που θα αποτελούσε το σπιτικό μου για τους επόμενους μήνες. Αφορμή και πάλι η αγάπη. Το νιάσιμο και η φροντίδα. Ίσως λίγο πιο έντονα αυτή τη φορά.

Γράφει η Αναστασία Χοτομανίδου

Εδώ δεν υπάρχει το πλαίσιο των σπουδών. Δεν υπάρχουν εξετάσεις, ούτε μαθήματα. Το πρόγραμμα δεν είναι στανταρ, ούτε και οι διακοπές.

Αυτή τη φορά το περιβάλλον είναι εργασιακό. Οι άνθρωποι όμως τριγύρω εξακολουθούν να είναι από κάθε άκρη της γης.

Οι περισσότεροι δεν μιλούν ολλανδικά,κάποιοι ούτε και αγγλικά. Αλλά δεν έχει σημασία,γιατί είναι εδώ για να δουλέψουν και να τα καταφέρουν.

Για αυτό το μέλλον το καλύτερο Κι είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή, γιατί όντως τα έχουν καταφέρει. Είναι εξαιρετικά τρομερό το πως τα έχουν καταφέρει. Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι στον καιρό.

Σε κανένα δεν αρέσει αυτός ο γκρίζος ουρανός και η ξαφνική βροχούλα. Εντάξει,σχεδόν σε όλους. Υπάρχουν και αυτές οι σκληροπυρηνικές εξαιρέσεις. Οι άνθρωποι του Βορρά. Σε αυτούς ο καιρός μοιάζει ικανοποιητικά καλός.

Είμαι στο γραφείο και τη ροή της σκέψης και της γραφής μου διακόπτει ο Μαξ. Μα τι λέω διακόπτει!

Αφού είναι το ζωντανό μου παράδειγμα. Είναι από τη Νιγηρία και μένει στο Άμστερνταμ εδώ και 10 χρόνια. Τον έχω συναντήσει 3-4 φορές.

Στην αρχή δεν μου πολύ μιλούσε. Από εχτές όμως,λες και έγινα μέλος της οικογένειας. Κατάλαβε οτι θα με βλέπει συχνά απο εδώ και πέρα. Απαντάει στις ερωτήσεις μου και εγώ στις δικές του. Είναι ένας απ’όλους αυτούς εδώ ,που θέλουν να ξέρουν αν είμαι καλά και πως πέρασα τη μέρα μου. Αν μου αρέσει η πόλη και τι έκανα σήμερα πρίν έρθω στη δουλειά.

Είναι η ομάδα. Γιατί όλοι τους νιώθουν μέλη αυτής της ομάδας και είναι εκεί για ο,τι θα χρειαστείς. Την ανέφερα την αγάπη και την φροντίδα ε;

Κι η δοτικότητα. Η ανιδιοτελής δοτικότητα. Το τρομερό αυτό συναίσθημα. Να σου δίνουν, χωρίς να περιμένουν κάτι πίσω, γιατί απλά σε συμπαθούν.

Γιατί θέλουν να είσαι καλά.

Ξέρω! Εστιάζω στην καλή, την ρομαντική τη πλευρά των πραγμάτων. Υπάρχουν και αυτές οι φιλοδοξίες στην μέση που καμιά φορά οδηγούν σε δρόμους σκοτεινούς, με μπόλικη κακία, καχυποψία και ανταγωνισμό.

Προς το παρόν όμως καθότι δεν έχω εντοπίσει καθόλου από δαύτη, νιώθω μια άπλετη χαρά για την καλοσύνη των ανθρώπων. Που δεν σε ξέρουν, αλλά σε πολύ λίγο σε ξέρουν και είναι εκεί για εσένα. Κι ας μην υπάρχει κοινή γλώσσα επικοινωνίας, όλα όσα χρειάζονται εδώ είναι ένα χαμόγελο.

Αφήστε μια απάντηση